Samotnicy nie pograją – PKK#5

Samotnicy nie pograją – PKK#5

zdj. Piotr Horzela
zdj. Piotr Horzela
zdj. Piotr Horzela
zdj. Piotr Horzela
zdj. Piotr Horzela
zdj. Piotr Horzela

Mimo, że czwarta zagadka nie została jeszcze rozstrzygnięta publikujemy kolejne zadanie, nic nie stoi przecież na przeszkodzie by tak właśnie było! Książek ci u nas dostatek!

Oto ono:

Prosimy napisać jak najwięcej konkretnych i sprawdzonych informacji (np. z linkiem do strony www) o grze, w którą grają Jegomoście uchwyceni obiektywem Piotrka Horzeli.

Ponieważ zadanie chyba nie należy do najprostszych, znów dajemy nieco więcej czasu: na odpowiedzi w komentarzach czekamy do g. 18:00, 23 lipca.

A co do wygrania? Tym razem autora najlepszej odpowiedzi nagrodzimy książką przekazaną przez wydawnictwo Bezdroża: Może (może) wróci, Bartek Sabela

Nagrodę w tym zadaniu ufundowało wydawnictwo Bezdroża – bardzo dziękujemy!!

Bartek Sabela - Może (morze) wróci.

Wydawnictwo Bezdroża.

7 comments on “Samotnicy nie pograją – PKK#5Add yours →

Comments are closed. You can not add new comments.

  1. Mankala, mancala, oware, awale, awele, awari, wari, warri, 2×6, chunca, omweso itd. Najstarsza planszowa gra świata pochodząca z Afryki, a teraz znana na całym świecie pod różnymi nazwami i podobnymi zasadami. Gry mankala różnią się ilością rzędów i liczba pól w każdym z nich.
    Więcej na mankala.pl 😉

  2. jedna z odmian Mankali.
    http://www.driedger.ca/mankala/Man-1.html
    http://pl.wikipedia.org/wiki/Mankala
    http://www.mankala.pl/?pl_gry,1

    Mankala jest najstarszą grą planszową, graną na świecie do dzisiaj. Mankala (mancala, wari) to zbiorcza nazwa setek podobnych do siebie gier, istniejących na świecie od siedmiu tysięcy lat. Historia lokalizuje początki gier typu „count and capture” (policz i zbij) na bardzo rozległym obszarze Azji i Afryki. Tradycyjnie za kolebkę gier mankala uważa się pierwsze starożytne cywilizacje (egipską i babilońską).

    Przy bardzo podobnych zasadach poruszania się gry mankala różnią się na całym świecie ilością rzędów i liczbą pól w każdym z nich. Najbardziej popularnym układem są dwa rzędy po sześć dołków w każdym (m.in. Oware). Często spotykane są również dwa rzędy po siedem dołków, ale spotyka się też gry z czterema i więcej rzędami, dwunastoma i więcej wgłębieniami w każdym rzędzie. Dodatkowo niektóre plansze posiadają parę dodatkowych, większych dołków (tzw. domy) – służą one głównie do odkładania zbitych pionów (kamyków lub nasion), choć nie tylko. Kobiety grające w mankalę (1825) Gry oprócz ilości dołków i rzędów różnią się pomiędzy sobą zestawem reguł szczegółowych (zasadami ruch, zbijania, itd.). Jeśli do tego dodamy olbrzymi zasięg gier mankala (kilka kontynentów, kilkaset różnych kultur i języków) nie może dziwić fakt istnienia prawie tysiąca funkcjonujących nazw różnych odmian gier „Count & capture”. Jedna, najbardziej popularna odmiana gry (2 rzędy po 6 pól) znana jest na świecie pod ponad setką różnych imion. Najbardziej znane to: Oware, Awale, Awele, Awari, Wari, Warri lub po prostu 2×6. Nazwy innych bardziej popularnych odmian gier mankala to: Chunca (Filipiny), Omweso (Uganda), Ayo (Burkina Faso), Kalaha (USA), Congkak (Malezja), Sungka (Indonezja), Bao (Malawi), Adi (Nigeria).

    Najbardziej rozpowszechnione wersje to Oware i Kalaha zwana często po prostu Mankala tak jak cała grupa gier. Nazwa Oware pochodzi z Ghany i powoli staje się domyślną nazwą dla najbardziej popularnej z gier mankala. Dość powiedzieć, że międzynarodowy związek organizujący rokrocznie mistrzostwa świata przyjął właśnie taką nazwę (The Oware Society). W Ghanie nazwa Oware jest zbiorczym określeniem dla kilku różnych wersji gry – wersja grana na wszystkich światowych turniejach nazywa się Abapa (dosłownie: dobra wersja).

  3. Gra, w którą grają mężczyźni na zdjęciu nazywa się MANKALA, choć funkcjonuje pod bardzo różnymi nazwami (na Dalekim Wschodzie conglak, a w różnych częściach Afryki woure (w Senegalu), awale (na Wybrzeżu Kości Słoniowej), okwe albo ayo (u nigeryjskich Igbo i Joruba), oware (u mieszkających w Ghanie Twi), isafuba (u żyjących w RPA Ndebele) czy gebeta (w Etiopii). (za: http://afryka.org/gryizabawy.pdf)
    Jest to jedna z najpopularniejszych gier afrykańskich, a zarazem jedna z najstarszych. Do gry może służyć zarówno specjalna plansza, jak i widoczne na zdjęciu dołki wykopane w ziemi. Pionki- wojownicy mogą z powodzeniem zostać zastąpieni przez kamyki lub orzechy. W standardowej wersji gry bierze udział dwóch przeciwników. Plansza zawiera 12 pól i dwa większe tzw. domy. Do każdego z graczy należy sześć pól leżących przed nim i dom po prawej stronie. Na początku gry w każdym z pól znajdują się 4 kamienie (w sumie 48). Kamienie przed zbiciem nie należą do żadnego z graczy.
    RUCHY KAMIENI (lub pionków-wojowników) – Ruch polega na wyjęciu wszystkich kamieni z któregokolwiek z 6 własnych pól i „rozsianiu” po jednym do kolejnych pól (nie omijając własnego domu i pól należących do drugiego gracza) w kierunku odwrotnym do wskazówek zegara. Przy pełnym okrążeniu planszy kamienie omijają pole startowe. Jeżeli ostatni kamień wyląduje we własnym domu gracz wykonuje następny ruch. Jeśli nie – kolejkę przejmuje drugi gracz.
    PRZEJMOWANIE KAMIENI (BICIE) – Jeśli ostatni kamień wyląduje na własnym pustym polu – gracz zabiera wszystkie kamienie z przyległego pola po drugiej stronie planszy i wraz z ostatnim rozsiewanym kamieniem umieszcza w swoim domu (zbicie). Jeżeli w przyległym polu nie ma kamieni nic nie jest przejmowane (bite). Tak samo, ruch nie kończy się biciem, jeżeli ostatni kamień wyląduje na pustym polu przeciwnika.
    Celem gry jest zebranie w we własnym domu jak największej ilości kamieni. Gra kończy się kiedy wszystkie pola jednego z graczy są puste. W takiej sytuacji pozostałe kamienie lądują w domu drugiego gracza. Wygrywa ten, kto zdobędzie większą ilość kamieni. (za: http://www.mankala.pl/?pl_reguly-gry-mankala-%28mancala-kalaha%29,9)
    HISTORIA (za: http://www.mankala.pl)
    Mankala (mancala, wari) to zbiorcza nazwa setek podobnych do siebie gier, istniejących na świecie od siedmiu tysięcy lat. Historia lokalizuje początki gier typu „count and capture” (policz i zbij) na bardzo rozległym obszarze Azji i Afryki. Tradycyjnie za kolebkę gier mankala uważa się pierwsze starożytne cywilizacje (egipską i babilońską).
    Kilkadziesiąt znalezisk archeologicznych potwierdza starożytny rodowód gier mankala. W starożytnym syryjskim mieście Aleppo na ogromnym bloku skalnym znaleziono dwa rzędy sześciu płytkich dołków z większymi wgłębieniami (od wyjmowania kamyków) z jednej strony. Do złudzenia przypominają one noszące ślady zużycia plansze do gier mankala. Podobne szeregi dołków znaleziono na kolumnach świątyni Karnak w Egipcie i na skałach starożytnych Aten. Znaleziono też urnę z malowidłem, na którym Ajaks i Achilles grają w mankalę podczas oblężenia Troi. Szeregi podobnych wgłębień odnajdywane są często na terenie Azji i Afryki, czy to wyrzeźbione w skałach, czy w kości słoniowej zdobionej złotem. Starożytna mankala z egipskiego Aleppo.
    Gra rozprzestrzeniała się zarówno na wschód (przez Indie i Chiny do Japonii, Indonezji i dzisiejszego Kazachstanu) jak i na zachód na cały obszar Afryki i dalej wraz z niewolnikami za ocean do obu Ameryk i na Karaiby. Przez Azję Mniejszą dotarła również do starożytnej Grecji i tam jej ekspansja europejska się zakończyła.

    Przy bardzo podobnych zasadach poruszania się gry mankala różnią się na całym świecie ilością rzędów i liczbą pól w każdym z nich. Najbardziej popularnym układem są dwa rzędy po sześć dołków w każdym (m.in. Oware). Często spotykane są również dwa rzędy po siedem dołków, ale spotyka się też gry z czterema i więcej rzędami, dwunastoma i więcej wgłębieniami w każdym rzędzie. Dodatkowo niektóre plansze posiadają parę dodatkowych, większych dołków (tzw. domy) – służą one głównie do odkładania zbitych pionów (kamyków lub nasion), choć nie tylko. Kobiety grające w mankalę (1825) Gry oprócz ilości dołków i rzędów różnią się pomiędzy sobą zestawem reguł szczegółowych (zasadami ruch, zbijania, itd.). Jeśli do tego dodamy olbrzymi zasięg gier mankala (kilka kontynentów, kilkaset różnych kultur i języków) nie może dziwić fakt istnienia prawie tysiąca funkcjonujących nazw różnych odmian gier „Count & capture”. Jedna, najbardziej popularna odmiana gry (2 rzędy po 6 pól) znana jest na świecie pod ponad setką różnych imion. Najbardziej znane to: Oware, Awale, Awele, Awari, Wari, Warri lub po prostu 2×6. Nazwy innych bardziej popularnych odmian gier mankala to: Chunca (Filipiny), Omweso (Uganda), Ayo (Burkina Faso), Kalaha (USA), Congkak (Malezja), Sungka (Indonezja), Bao (Malawi), Adi (Nigeria).
    Najbardziej rozpowszechnione wersje to Oware i Kalaha zwana często po prostu Mankala tak jak cała grupa gier. Nazwa Oware pochodzi z Ghany i powoli staje się domyślną nazwą dla najbardziej popularnej z gier mankala. Dość powiedzieć, że międzynarodowy związek organizujący rokrocznie mistrzostwa świata przyjął właśnie taką nazwę (The Oware Society). W Ghanie nazwa Oware jest zbiorczym określeniem dla kilku różnych wersji gry – wersja grana na wszystkich światowych turniejach nazywa się Abapa (dosłownie: dobra wersja).
    Wari – podobno pod taką nazwą gra była upowszechniania w Polsce w XX wieku przez Grotekę. Egzemplarz wzorcowy udostępnił Wojtek Pijanowski. Grę wykonywało liceum plastyczne w Białymstoku. W Zamościu Piotrek Jaguszewski wykonał przepiekny, ogrodowy egzemplarz. O grze pisano w wydawnictwach klubowych.
    W mankalę grają zarówno dzieci, jak i dorośli. Rokrocznie na całym świecie rozgrywanych jest dziesiątki turniejów gier mankala (głównie w wersji oware ). Mistrzami oware są od lat gracze z Ghany, Barbadosu, Jamajki, ale też Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Francji.

    Od lat turnieje oware rozgrywane są na Karaibach (Antigua) i w Europie (Francja i Wielka Brytania). Zainteresowanie grą stale rośnie, czego dowodem są powstające na całym świecie kluby graczy, organizowane turnieje i wystawy zabytkowych plansz mankala.

    Nadejście epoki komputerów i Internetu zaowocowało wieloma komputerowymi wersjami mankali, umożliwiając pojedynki graczom z różnych zakątków świata.
    Tu można poczytać o jej zaletach edukacyjnych:
    http://www.mankala.pl/?pl_mankala-w-szkole,23
    Tyle o makali jest w Wikipedi:
    http://pl.wikipedia.org/wiki/Mankala
    A tutaj mankala zrobiona z opakowania na jajka:
    http://spoonful.com/family-fun/mankala-counting-game
    Tutaj z kolei zdjęcia ze szkół, gdzie dzieci grają w mankale podczas Dnia Gry Mankala:
    http://www.gips.org/Gallery/Mancala08/index.html
    Strona po angielsku z najważniejszymi informacjami i możliwością ściągnięcia:
    http://www.nongnu.org/awale/
    A tutaj trochę muzealnych zbiorów:
    http://www.youtube.com/watch?v=yx1irLtrtnA
    A tu jeszcze garść informacji:
    http://volfee.wordpress.com/2013/03/26/volfee-probuje-mankala-gra-planszowa-prosto-z-serca-afryki/
    Amazon sprzedaje książki dot. gry:
    http://www.amazon.com/The-Complete-Mancala-Games-Book/dp/1569246831
    http://www.amazon.com/dp/0974017507
    A np. tu można kupić samą grę:
    http://www.mankala.pl/?1,mankala

  4. Witam!

    Gra to MANKALA (mancala, kalaha, awele, awale, oware, wari, toguz xorgol, sungka, apaba, congkak, bao, nam-nam)

    Mankala jest najstarszą grą planszową, graną na świecie do dzisiaj. Mankala (mancala, wari) to zbiorcza nazwa setek podobnych do siebie gier, istniejących na świecie od siedmiu tysięcy lat. Historia lokalizuje początki gier typu „count and capture” (policz i zbij) na bardzo rozległym obszarze Azji i Afryki. Tradycyjnie za kolebkę gier mankala uważa się pierwsze starożytne cywilizacje (egipską i babilońską). Gry mankala (mancala, wari), zwane też często grami count & capture znane są na świecie od tysięcy lat. Do Europy gra trafiła wraz z imigrantami z Afryki, Ameryki Południowej i Azji. Mankala (mancala) znana jest dzisiaj praktycznie na wszystkich kontynentach. W państwach afrykańskich i w Azji mankala (mancala) znana pod setkami różnych nazw, m.in. mankala, mancala, kalaha, awele, awale, oware, wari, toguz xorgol, sungka, apaba, congkak, bao, nam-nam.

    link: http://www.mankala.pl/

    Gra odbywa się na desce z dwoma rzędami dołków, po 6 w każdym rzędzie, – własnym znajdującym się po swojej stronie deski oraz przeciwnika po stronie przeciwnika. Oprócz tego po lewej i prawej stronie znajdują się dwa dołki zwane bazami. Po prawej własna i po lewej przeciwnika. W dołkach (oprócz bazowych) znajduje się z początku po 6 kamieni

    Gracze wykonują ruchy na przemian wg nast. zasad:

    ruchy wykonuje się w kierunku przeciwnym do kierunku ruchu wskazówek zegara;
    gracz wyjmuje wszystkie kamienie z dowolnego dołka w rzędzie własnym, a następnie wkłada po kolei po jednym do kolejnych dołków, poczynając od tego po prawej tego z którego wyjął (również do bazowych);
    jeśli ostatni kamień wpadł do własnej bazy, gracz wykonuje jeszcze jeden ruch. Powtarza się to dopóty ostatni kamień nie wpadnie do innego dołka;
    jeśli ostatni kamień wpadł do własnego pustego dołka, gracz bierze wszystkie kamienie z leżącego naprzeciw dołka przeciwnika i wkłada je do swojej bazy.

    Gra kończy się gdy jeden z graczy nie może wykonać ruchu (wszystkie dołki po jego stronie są puste gdy przypada na niego kolej ruchu). Przeciwnik zbiera resztę kamieni ze swoich dołków i wkłada do swojej bazy. Wygrywa ten, kto uzbierał więcej kamieni w swej bazie; w przypadku równej ich ilości – remis.

    link: http://pl.wikipedia.org/wiki/Kalaha

  5. Wszystkie odpowiedzi są prawidłowe! Wygrywa jednak jednogłośnie Lena, która według nas najpełniej i najszerzej odpowiedziała na pytanie tego konkursu! Gratulujemy!
    Przypominamy, że na najbardziej aktywnych internautów, w Boruszynie czekać będą nagrody specjalne – w nieoficjalnym rankingu prowadzi oczywiście Bodek, który udzielił odpowiedzi we wszystkich dotychczasowych zagadkach. Nagród jednak będziemy mieli kilka, więc zapraszamy do aktywnego uczestnictwa w Plenerowym Konkursie Książkowym wszystkich, którzy wybierają się w sierpniu do Boruszyna!